Quae duo sunt, unum facit.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Hoc dictum in una re latissime patet, ut in omnibus factis re, non teste moveamur. Restant Stoici, qui cum a Peripateticis et Academicis omnia transtulissent, nominibus aliis easdem res secuti sunt. Quarum cum una sit, qua mores conformari putantur, differo eam partem, quae quasi stirps ets huius quaestionis. Qui autem esse poteris, nisi te amor ipse ceperit? Theophrasti igitur, inquit, tibi liber ille placet de beata vita? Duo Reges: constructio interrete. Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit. Eam stabilem appellas.

Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Quod si ita sit, cur opera philosophiae sit danda nescio. Illi enim inter se dissentiunt. Sic enim maiores nostri labores non fugiendos tristissimo tamen verbo aerumnas etiam in deo nominaverunt. Sed quid attinet de rebus tam apertis plura requirere? Itaque eo, quale sit, breviter, ut tempus postulat, constituto accedam ad omnia tua, Torquate, nisi memoria forte defecerit. Nihil sane. Sed nunc, quod agimus;

Cur igitur, cum de re conveniat, non malumus usitate loqui? Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto. Eademne, quae restincta siti? Peccata autem partim esse tolerabilia, partim nullo modo, propterea quod alia peccata plures, alia pauciores quasi numeros officii praeterirent. Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse velint, philosophi ante fiant. Iam illud quale tandem est, bona praeterita non effluere sapienti, mala meminisse non oportere? Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Non prorsus, inquit, omnisque, qui sine dolore sint, in voluptate, et ea quidem summa, esse dico.

Tamen aberramus a proposito, et, ne longius, prorsus,
inquam, Piso, si ista mala sunt, placet.

Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem,
stultost;

Sit hoc ultimum bonorum, quod nunc a me defenditur; Ut id aliis narrare gestiant? Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Quae sequuntur igitur? Invidiosum nomen est, infame, suspectum. Quibus natura iure responderit non esse verum aliunde finem beate vivendi, a se principia rei gerendae peti; Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus. Sic consequentibus vestris sublatis prima tolluntur. Ut pulsi recurrant? Quod autem in homine praestantissimum atque optimum est, id deseruit. Paria sunt igitur.

Theophrastus mediocriterne delectat, cum tractat locos ab Aristotele ante tractatos? Satisne vobis videor pro meo iure in vestris auribus commentatus? Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. Quid interest, nisi quod ego res notas notis verbis appello, illi nomina nova quaerunt, quibus idem dicant? Quibus ego vehementer assentior. Oratio me istius philosophi non offendit; Dicam, inquam, et quidem discendi causa magis, quam quo te aut Epicurum reprehensum velim. Hanc ergo intuens debet institutum illud quasi signum absolvere.

  1. Indicant pueri, in quibus ut in speculis natura cernitur.
  2. Et ille ridens: Age, age, inquit,-satis enim scite me nostri sermonis principium esse voluisti-exponamus adolescenti,.
Quae est enim, quae se umquam deserat aut partem aliquam sui aut eius partis habitum aut vini aut ullius earum rerum, quae secundum naturam sunt, aut motum aut statum?